فیلتاب فانتزی , منبع دانلود کتاب فانتزی

هرسال سایت‌ها و منتقدان معتبر و شناخته‌‌شده فیلم‌های برترشان را رده‌بندی می‌کنند. امسال نیز سایت متاکریتیک سری به تمام این فهرست‌ها زده و اسم‌هایی که بیشتر از همه تکرار شده را درکنار هم قرار داده تا به یک جمع‌بندی کلی برسد. پس، در این فهرست نگاهی به «میانگین» ۲۰ فیلم برتر سال می‌‌اندازیم که از درام‌های مستقل شروع می‌شوند و تا فیلم‌های پُرخرج، علمی‌-تخیلی‌ها، انیمیشن‌ها و فیلم‌های خارجی‌زبان ادامه دارند:

۲۰-جنگ ستارگان: نیرو برمی‌خیزد

Star Wars: The Force Awakens

بعد از سه‌گانه‌ی اصلی «جنگ ستارگان» که قواعد هالیوود را از لحاظ تجاری و هنری ‌به‌هم‌ریخت، بسیاری از طرفداران کهکشان خیلی خیلی دور منتظر بازگشتِ این مجموعه در شکل‌و‌شمایلی خوش‌رنگ‌و‌لعاب‌تر و دیدن ادامه‌ی دنیای فضایی غنیِ جرج لوکاس بودند. از همین سو، انتظارات بسیار کمرشکنی «نیرو برمی‌خیزد» را احاطه کرده بود. اما آیا این فیلم به رهبری جی‌.جی آبراهامز موفق شد به مقصد دل‌انگیزی در پایانِ لحظه‌شماری طولانی طرفداران تبدیل شود؟ همین که «نیرو برمی‌خیزد» در فهرست بهترین فیلم‌های ۲۰۱۵ خیلی از منتقدان قرار گرفته، نشان می‌دهد که فیلم علاوه‌بر یک بلاک‌باستر چندصدمیلیون دلاری خوش‌ساخت، سفر عمیق و نوستالژیکی نیز است که در استارت موتور دوباره‌ی این مجموعه چیزی کم‌و‌کسر ندارد.

۱۹-چهره‌ی سکوت

The Look of Silence

«چهره‌ی سکوت» یکی از مستندهای تحسین‌شده‌ و درگیرکننده‌ی ۲۰۱۵ است. برای فهمیدن این فیلم اما باید مستند «عملِ کشتن» به کارگردانی جاشوآ اُپنهایمر که نامزد اسکار نیز شده بود را به عنوان پیش‌نیاز ببینید. چون «چهره‌ی سکوت» چیزی مثل دنباله‌ای برای فیلم قبلی اپنهایمر عمل می‌کند. «عمل کشتن» درباره‌ی نسل‌کشی اندونزی‌ها در جریان‌ سال‌های ۱۹۶۵ تا ۶۶ بود. در «چهره‌ی سکوت» خانواده‌ای بازمانده‌ با استفاده از تصاویری که کارگردان از عاملان آن جنایت به‌دست آورده، از چگونگی کشته شدن پسرشان و هویت قاتلانش آگاه می‌شوند. نقطه‌ی تمرکز مستند جوان‌ترین پسر خانواده است که قصد دارد در جامعه‌ای که قاتلان در صدر قدرت به سر می‌برند، با آنها روبه‌رو شده و ازشان بخواهد که مسئولیت کاری که کرده‌اند را بر عهده بگیرند. وال‌استریت ژورنال درباره‌ی فیلم می‌نویسد: «فیلم او (کارگردان) نشان می‌دهد که این آدم‌های هیولاوار بخشی از گونه‌ی ما هستند. یک‌جورهایی کاش هرگز «چهره‌ی سکوت» را نمی‌دیدم. چون حالا نمی‌توانم آن را فراموش کنم».

۱۸-بیگ شورت

The Big Short

«بیگ شورت» که در خلاصه‌ی داستانی‌اش پنجاه‌ اصطلاح سخت اقتصادی دیده می‌شود، به‌طور خلاصه درباره‌ی حباب اقتصادی ایجاد شده طی سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ است. اما نکته‌‌ای که این فیلم را این روزها سر زبان‌ها انداخته و به یکی از نامزدهای احتمالی اسکار تبدیل کرده، فقط به بازی تحسین‌شده‌ی کریستین بیل، رایان گاسلینگ، استیو کارل و برد پیت خلاصه نمی‌شود، بلکه به نحوه‌ی برخوردش با این موضوع خشک مربوط می‌شود؛ اینکه آدام مک‌کی براساس کتابی به همین نام، در ساخت فیلم با زبانی کمدی و با توجه‌ی بسیار به جزییات، سراغ موضوع پیچیده و جدی‌اش می‌رود و موفق می‌شود اثر جذاب، سرگرم‌کننده و زنده‌ای از آن بیرون بکشد. به‌طوری که ریچارد روپر از شیکاگو سان‌تایمز درباره‌ی فیلم می‌نویسد: «درک این موضوع که آدام مک‌کیِ نویسنده/کارگردان چگونه این متریال را به یکی از بامزه‌ترین و جدی‌ترین فیلم‌های ۲۰۱۵ که یکی از سرگرم‌کننده‌ترین فیلم‌های امسال نیز است، تبدیل کرده، سخت است».

۱۷-کرید

Creed

سال ۲۰۱۵ برای دوستداران بوکسوری از پایین‌شهر که می‌خواست به دنیا ثابت کند بی‌خاصیت نیست، حامل دنباله‌ی موفقی بر مجموعه‌ی راکی بالبوآ بود. داستان فیلم اما پیرامون آدونیس جانسون (مایکل بی.جوردن) می‌چرخد. پسری که هرگز آپولو کرید، پدر مشهورش و قهرمان سنگین وزن جهان که قبل از اینکه او به دنیا بیاید، مُرد را نمی‌شناخت. اما ظاهرا بوکس از طریق خون به او منتقل شده است. آدونیس به فیلادلفیا می‌آید و از حریف و دوست پدرش، راکی بالبوآ درخواست می‌کند که مربی‌اش شود. شاید راکی دیگر بی‌خیال ایستادن در داخل یا بیرون رینگ شده باشد، اما وقتی اراده و قدرت این پسر را درک می‌کند، به آموزش او راضی می‌شود. این وسط، همیشه حریف قدرتمندی هم است که قهرمان را برای یک نبرد حیاتی دعوت به مبارزه کند. نتیجه‌ به فیلمی ختم شده که به قول منتقد ایندی‌وایر «درکنار وفادار ماندن به ریشه‌هایش، خلاقیت هم به خرج می‌دهد».

۱۶-ققنوس

Phoenix

«ققنوس» یکی از فیلم‌های خارجی‌زبان و محجور ۲۰۱۵ بود که استقبال همه‌جانبه‌ی منتقدان از آن، فیلم را سرزبان‌ها انداخت. داستان درباره‌ی نِلی، یک خواننده‌ی یهودی/آلمانی است که اگرچه صورتش به خاطر زخم گلوله بدشکل شده، اما توانسته از کمپ‌های کار اجباری نازی‌ها زنده بیرون بیاید. بعد از جراحی پلاستیک، نلی صورت جدیدی به‌دست می‌آورد که شبیه چهره‌ی قبلی‌اش است، اما به حدی متفاوت هم است که شوهرش او را نشناسد. نلی به جای فاش کردن هویتش، وارد بازی خطرناکی از مخفی‌کاری می‌شود تا متوجه شود آیا مردی که زمانی عاشق‌اش بود او را به نازی‌ها لو داده است یا نه. سایت راجرایبرت درباره‌ی فیلم می‌نویسد: «فیلم‌های این‌چنینی که علاوه‌بر روایت لذت‌بخش‌‌شان، متریال زیادی را برای ساعت‌ها بحث درباره‌ی تم‌هایش نیز فراهم می‌کنند، واقعا کمیاب هستند».

۱۵-سیکاریو

Sicario

دنیس ویلنوو بعد از «دشمن» و «محبوسان» که هنرش را در داستان‌گویی‌های تامل‌برانگیز و باظرافت ثابت کرده بود، اینبار با «سیکاریو» سراغ سر زدن به دنیایی تیره و تاریک در مرز آمریکا و مکزیک رفت. داستان درباره‌ی یک مامور اف‌بی‌آی به اسم کیت میسر با بازی عالی امیلی بلانت است که برای یک ماموریت ستاد مشترک انتخاب می‌شود؛ هدف دستگیری رییس یکی از کارتل‌های کله‌گنده‌ی مکزیک است. کارتلی که رسما بر بخش‌هایی از این کشور حکمرانی می‌کند و با آویزان کردن جنازه‌‌ از پل‌های شهر وحشت‌پراکنی می‌کند. اما کیت به مرور متوجه می‌شود که نیروهای امریکایی هم برای موفقیت دست به روش‌های در همین حد ترسناکی و بیرون از قانون می‌زنند. مثل کارهای قبلی ویلنوو با فیلمی طرف هستیم که واقعیت را در کابوس‌وارترین شکل ممکنش جلوی روی مخاطب قرار می‌دهد. «سیکاریو» یکی از بهترین آثار نئو-نوآر سال‌های اخیر است.

۱۴-او تعقیب می‌کند

It Follows

خیلی خیلی خیلی کم اتفاق می‌افتد که یک فیلم ترسناک آن‌قدر نوآورانه، خلاق و میخکوب‌کننده باشد که از فهرست بهترین فیلم‌های ترسناک سال عبور کند و فارق از سبک و ژانر در کنار بهترین فیلم‌های سال قرار بگیرد؛ «او تعقیب می‌کند» از کلاسیک‌های مُدرنی است که به سرعت طرفداران دوآتیشه‌ی عجیبی پیدا کرد. از فضاسازی منجمدکننده و موسیقی الکترونیکِ مدهوش‌کننده‌اش گرفته تا کارگردانی فوق‌العاده‌ی دیوید رابرت میچل در کشیدن عصاره‌ی وحشت و خلق حس مورمورکننده‌ای که در ثانیه ثانیه‌های فیلم موج می‌زند. «او تعقیب می‌کند» چه از لحاظ اجرای باکلاس و پُرجزییاتش و چه از لحاظ مفهوم بحث‌برانگیز و عمیقش یادمان می‌آورد که فیلم ترسناک واقعی یعنی چه. این از آن فیلم‌هایی است نامش برای همیشه در ذهن این ژانر حک می‌شود.

۱۳-مریخی

The Martian

در بررسی‌اش از خجالت «مریخی» درآمدند، اما آخرین ساخته‌ی ریدلی اسکات از نگاه اکثر منتقدان دنیا یکی از بهترین علمی‌-تخیلی‌های ۲۰۱۵ است که به خاطر داستان‌گویی متمرکز و امیدوارانه‌اش مورد ستایش قرار گرفت. فیلم درباره‌ی فضانوردی به اسم مارک واتنی (مت دیمون) است که پس از یک طوفان شن توسط دوستانش بر سطح سیاره‌ی مریخ رها می‌شود. حالا او باید با استفاده از علم و دانش‌اش در گیاه‌شناسی سیب‌زمینی بکارد و زنده بماند. نکته‌ی ویژه‌ی فیلم اما این است که برخلاف خط داستانی و شعار تبلیغاتی ("او را به خانه بازگردانید") دراماتیکش، در واقع با فیلم بامزه و خنده‌داری طرف هستیم.

۱۲-نارنگی

Tangerine

«نارنگی» که به خاطر مشکل بودجه تماما توسط آیفون 5s تصویربرداری شده است، از مستقل‌های مهم ۲۰۱۵ بود. این درحالی است که استفاده از آیفون نه تنها به فیلم ضربه نزده، بلکه تبدیل به یکی از ویژگی‌های آن نیز شده است. ماجرای این درام/کمدی درباره‌ی دختری خیابانی به اسم سین-دی است که تازه از زندان آزاد شده. به محض بازگشت به خیابان به سین‌-دی خبر می‌رسد که نامزد غیررسمی‌اش در جریان ۲۸ روزی که او زندانی بوده، به او خیانت کرده است. حالا او و بهترین دوستش، الکساندرا وارد ماموریتی برای یافتن حقیقت این شایعه‌ی رسوایی‌برانگیز می‌شوند. فیلم روایت گشت و گذار آنها و برخوردشان با خرده‌فرهنگ‌ها و مردمان مختلف لس آنجلس است. منتقد سن فرانسیسکو کرانیکل درباره‌ی فیلم می‌نویسد: «این درجه‌ی عالی فیلمسازی است. مثال روشنی از این حقیقت که چگونه مستقل‌ها می‌توانند چنان داستان‌های دگرگون‌کننده‌ای تعریف کنند که هالیوود نمی‌تواند به گرد پایشان برسد».

۱۱-اتاق

Room

یکی دیگر از درام‌های مستقل‌ ۲۰۱۵ که به خاطر روایتِ تکان‌دهنده‌ و هراس‌انگیزش خیلی مورد توجه‌ی منتقدان قرار گرفته است. فیلم درباره‌ی پسری ۵ ساله به اسم جک و مادرش است. مادر مثل هرکس دیگری با تمام عشق از فرزندش مراقبت می‌کند و سعی می‌کند تا محیط امن و خوشحالی را برای او فراهم کند و این کار را از طریق خواندن داستان و بازی کردن با او انجام می‌دهد. اما زندگی این دو برخلاف چیزی که به نظر می‌رسد، خیلی با «معمولی بودن» فاصله دارد. آنها داخل اتاقی کوچک و بدون پنجره زندانی شده‌اند. اما مادر دنیایی را درون این اتاق محدود برای جک درست کرده تا مطمئن شود او حتی در چنین محیطِ بسته‌ای نیز زندگی کامل و لذت‌بخشی داشته باشد. اما جک درحال کنجکاو شدن درباره‌ی موقعیتشان است و مادر به فرار فکر می‌کند. این درحالی است که آنها نمی‌دانند وحشت واقعی آن بیرون انتظارشان را می‌کشد. منتقد اینترتینمنت ویکلی درباره‌ی حس قالب بر فیلم می‌نویسد: «اتاق چیزی بیشتر از اسم یکی از قوی‌ترین فیلم‌های سال است. فیلم درباره‌ی وضعیت ذهنی‌ای است که به‌طرز غیرقابل‌تحملی تنش‌زا و همچون کت مخصوص بستن دیوانگان، کلاستروفوبیک است».