فیلتاب فانتزی , منبع دانلود کتاب فانتزی

کوئنتین تارانتینو قابلیت‌های جادویی و خارق‌العاده‌ای در خلق یک کاراکتر به‌یادماندنی در کمتر از چند دقیقه دارد. دیگر خودتان تصور کنید وقتی او فرصت بیشتری برای پرورش کاراکترهایش داشته باشد، چه می‌شود! این می‌شود که هم‌اکنون برخی از فراموش‌نشدنی‌ترین کاراکترهای سینما به نام او ثبت شده‌اند و نویسنده‌ها و کارگردانان زیادی سعی کرده‌اند تا فرمول او را در کارهای خودشان تکرار کنند. مسئله این است که قلب فیلم‌های تارانتینو را کاراکترهایش تشکیل می‌دهند. آثار او پر از پیچ‌های غافلگیرکننده‌ی داستانی و اکشن‌های غیرمنتظره‌ی خونین است، اما چیزی که باعث می‌شود بارها برای بازبینی فیلم‌هایش برگردیم، شخصیت‌ها هستند. دیدن دوباره‌ی سخنرانی‌های جولز در مدحِ معجزه یا این اواخر تماشای دوباره‌ی خاطره‌ی نفرت‌انگیز سرهنگ مارکوییس در «هشت نفرت‌انگیز». چند هفته پیش کارنامه‌ی تارانتینو را مرور کردیم، اما در این فهرست می‌خواهیم در آثار او عمیق‌تر شده و ۵۰ عدد از مشهورترین و عجیب‌ترین مخلوق‌های او را رده‌بندی کنیم. فقط زیاد این «رده‌بندی» را جدی نگیرید! پس، منتظر چه هستید؟

۵۰-کاپیتان کوونز- پالپ فیکشن

شخصیت‌های اصلی را بی‌خیال، قدرت واقعی نویسندگی کوئنتین تارانتینو را باید در پرداخت کاراکترهایی دانست که در عرض چند دقیقه ماندگار می‌شوند. در این زمینه کاپیتان کوونز با وجود یک صحنه، چهار دقیقه دیالوگ‌گویی یک‌سره و بهره‌گیری از کاریزمای کریستوفر والکن به یکی از مهم‌‌ترین شخصیت‌های «پالپ فیکشن» تبدیل می‌شوند. کوونز که یک کهنه‌سرباز ویتنام است، داستانی درباره‌ی اهمیت یک ساعت طلایی برای بوچ تعریف می‌کند و از این می‌گوید که او و پدرش چگونه هفت سال این ساعت را از دست اسیرکنندگانشان مخفی نگه داشته بودند. شاید این صحنه در ظاهر مسخره به نظر برسد، اما والکن آن را با چنان قدرتی توضیح می‌دهد که ما اهمیت آن ساعت را برای بوچ درک می‌کنیم.

۴۹-بریجیت وان همرسمارک- حرامزاده‌های لعنتی

مثال بارز یکی از بی‌رحمی‌های نامردانه‌ی تارانتینو را باید در این شخصیت جستجو کرد. بریجیت یک ستاره‌ی آلمانی مجذوب‌کننده‌ی سینما است که به درجه‌ی افسونگری رسیده است، اما مگر می‌توان در فیلم‌های تارانتینو با استفاده از این ویژگی‌ها به سادگی سر آنتاگونیست‌ها را کلاه گذاشت. بریجیت مامور دوجانبه‌‌ای است که برای سرویس جاسوسی بریتانیا و «حرامزاده‌ها» کار می‌کند. وان همرسمارک شاید به‌طرز معجزه‌آسایی از حمام خونی که در آن کافه‌ی زیرزمینی اتفاق می‌افتد، فرار می‌کند. اما مدتی بعد به دست هانس لاندا (یا بهتر است بگویم، تارانتینوی بی‌مروت!) کشته می‌شود.

۴۸-گوگو یوباری- بیل را بکش

در میان شخصیت‌های کارتونی «بیل را بکش»، او از کارتونی‌ترین شخصیت‌های شرور فیلم محسوب می‌شود. یونیفرم دبیرستانی‌اش و طراحی خط‌کشی‌شده‌ی سروظاهر و موهایش و همچنین سلاحِ منحصربه‌فردی که دارد، باعث می‌شود تا فکر کنیم تارانتینو او را یکراست از درون انیمه‌های اکشن ژاپنی بیرون کشیده است. گوگو که بادی‌گارد اورن است، شاید حضور کوتاهی داشته باشد، اما با وجود سلاح خفنش که زنجیری متصل به گرز‌ است، بدجوری «عروس» را قبل از نبرد پایانی‌اش خسته می‌کند، تا اینکه در نهایت جانش را  به وسیله‌ی پایه‌ی یک صندلی از دست می‌دهد.

۴۷-مرد چرم‌پوش- پالپ فیکشن

«مرد چرم‌پوش» یکی از مرموزترین نکاتِ تمام فیلم‌های تارانتینو است که از او به عنوان معمایی پیچیده در چرم تنگ یاد می‌کنند. مرد چرم‌پوش در زیرزمین یک مغازه‌ی دست‌دوم فروشی‌ که متعلق به دو بیمار جنسی است، زندگی می‌کند. اگرچه دقیقا نمی‌دانیم آنجا چه می‌کند، اما می‌دانیم که در حال جارو کشیدن و گردگیری نیست. بروس ویلیس با مشتی که به او می‌زند، بیهوشش کرده و کاری می‌کند تا او توسط طنابی که به گردش وصل است، حلق‌آویز شود. مطمئنیم که این مرگ برای او نعمت بزرگی بود.

۴۶-مکس چری- جکی براون

مکس چری  به‌طرز سرد و بی‌سروصدایی باحال و عاشق است. این مرد که در فیلم یک مغازه‌ی فروش وصیقه برای آزادی زندانیان دارد، یکی از منحصربه‌فردترین مخلوقاتِ تارانتینو است. چرا؟ خب، ما تارانتینو را به خاطر شخصیت‌های وراج و دیوانه‌اش می‌شناسیم، اما مکس مرد کم‌حرف و ساکتی است که وقتی می‌داند با یک کلمه می‌تواند منظورش را برساند، پرحرفی نمی‌کند. با این حال، او کماکان یکی از آب‌زیرکاه‌های تارانتینویی است که برای عشق، یکی از پیچیده‌ترین رودست‌‌زدن‌ها را پیاده می‌کند.

۴۵-هیوگو استیگلیتز- حرامزاده‌های لعنتی

در میان اعضای بی‌اعصاب «حرامزاده‌ها»، هیوگو بی‌اعصاب‌ و بی‌حوصله‌ترین‌شان است. استیگلیتز خودش آلمانی است، ولی دل خوشی از نازی‌ها ندارد و در شروع فیلم سیزده افسر آلمانی را به مریض‌ترین اشکال مختلف به جهنم فرستاده! همین کافی است «حرامزاده‌ها» او را به سرعت جذب گروهشان کنند. هرچقدر هم از اخلاق استیگلیتز بدتان بیاید، نمی‌توانید وقتی که در رویارویی کافه‌ی زیرزمینی، دیتر هل‌استورم را با یک گلوله به میان پاهایش درب‌و‌داغان می‌کند، هورا نکشید!

۴۴-ورنیتا گرین- بیل را بکش

این زن که به «کبری» نیز مشهور است، یکی از پنج قاتل حاضر در فهرست انتقام عروس است. برخلاف بقیه‌ی قاتلان عروس که هنوز همان آدم‌های عوضی گذشته هستند، ورنیتا گرین بعد از ماجرای بیتریکس کیدو تصمیم گرفته تا یک زندگی ساده و آرام را در حومه‌ی شهر از سر بگیرد. اما گذشته به او می‌رسد و انتقام در خانه‌اش را به صدا در می‌آورد و این به یک افتتاحیه‌ی شگفت‌انگیز ختم می‌شود که لحن ادامه‌ی فیلم‌ها را زمینه‌چینی می‌کند: خونین، وحشیانه و سرشار از احساسات. هنوز منتظریم تا بچه‌ی ورنیتا بزرگ شده و برای انتقام مادرش سراغ عروس بیاید!

۴۳-پامپکین و هانی‌بانی- پالپ فیکشن

اکثر فیلم‌های تارانتینو نه با یک اتفاق جدی، بلکه با یک گفتگوی طولانی مسخره شروع می‌شود. این بار در «پالپ فیکشن» پامپکین و هانی‌بانی، دو دزد خرده‌پای بدبخت و بی‌سواد را داریم که درباره‌ی مزایای سرقت از مغازه‌های نوشیدنی‌فروشی و رستوران‌ها نسبت به بانک بحث می‌کنند. خب، به مرور زمان این دو که به نام‌های رینگو و یولاندا هم شناخته می‌شوند، خودشان را راضی به سرقت از همین کافه می‌کنند و سپس تفنگ‌هایشان را درمی‌آورند و فریاد می‌زنند: «همه "کول" باشید!».  فیلم هم قبول می‌کند!

۴۲-کلیفور وورلی- عشق واقعی

یک نمونه از آن دسته مخلوقاتِ تارانتینو که پس از یک سکانسِ ده دقیقه‌ای در یادمان حک می‌شود. با نگاه به کلیفور، به راحتی می‌توان حدس زد که پسرش کلرنس آن جسارت و جیگرش را از کجا به ارث برده است. چون درحالی که رییس دار و دسته‌ی گانگسترها او را چپ و راست تهدید می‌کند، کلیفور خیلی راحت به صورتش می‌خندند و آخرین لحظات زندگی‌ بر روی زمین را به توهین کردن به دی‌ان‌اِی قاتلش سپری می‌کند: «نصفه تو بادمجونه!».

۴۱-لوییس گارا- جکی براون

چه کسی فکرش را می‌کرد تارانتینو این‌گونه با پرسونای خلافکاری رابرت دنیرو بازی کند و انتظارات ما را بشکند. لوییس یک خلافکارِ بی‌حس‌و‌حال و خسته است و به سرعت عصبانی می‌شود و از کوره در می‌رود و این درست برخلاف چیزی است که رابرت دنیرو در دیگر نقش‌های این‌شکلی‌اش بازی کرده بود. همین باعث می‌شود تا وقتی مِلانی مردانگی‌اش را به سخره می‌گیرد، یک گلوله در شکم و سینه‌اش خالی کند و بعدا توسط ساموئل جکسون با چنین سرنوشتی مواجه شد. یک ضدحال محض!