پانسیون شماره ۲۴

عنوان: خانه شماره ۲۴/ Boarding House Number 24

ژانر: کمدی/ خانوادگی / عاشقانه

تعداد قسمت: ۱۲

خلاصه داستان

شش جوان با شخصیت و پیشینه های متفاوت به یک خانه شبانه روزی نقل مکان می کنند .

چیزی که آنان از آن بی اطلاعند این است که این همنشینی آنچنان هم اتفاقی نیست : همه اش زیر سر صاحبخانه است .

صاحبخانه بتازگی متوجه شده است فرزندی ۲۴ ساله دارد که اواخر تابستان متولد شده است .

کنجکاوی این که او کیست ، باعث شده است او این شش جوان غریبه را دور هم جمع کند تا او را بیابد

نقد سریال پانسیون شماره 24(Boarding house number 24)

شخصیت ها:

کیم کوانگ کیو: مردی 50 و خورده ای ساله و صاحب پانسیون.عجیب و غریب و مرموز!

کیم سا اون: دختری 24 ساله و بیکار.در آرزوی ازدواج با مردی پولدار.

جو هیون یونگ: دختری 24 ساله و دانشجو.معتاد به خریدن جنس های گرون و مارک.

مین دوهی: دختری 24 ساله و بیکار.ساکت و منزوی.

ایم هیون ته: پسری 24 ساله و سرباز فراری.اهل کره شمالی و عاشق خواننده های دختر کره جنوبی.

لی جه هوان: پسری 24 ساله و پولدار.خیلی تلاشگر و در آرزوی شاغل شدن در شرکت سامسونگ.

کیم دونگ جون: پسری 24 ساله و ورزشکار.عاشق ورزش.

داستان سریال:

کیم کوانگ کیو مردی هست که در جوانیش خیلی زن باز و اهل عیش و نوش بوده.حالا بعد از سالها متحول شده و میخواد اشتباهات گذشته رو جبران کنه.مدتیه که فهمیده از یکی از زن هایی که 24 سال پیش باهاش رابطه داشته بچه داره و میخواد اون بچه رو پیدا کنه و براش پدری کنه.با تحقیقاتی که انجام میده میفهمه 6 تا زن هستن که میتونن مادر بچه ش باشن.حالا اون خونه ش رو به پانسیونی تبدیل کرده و با کلک هایی که میزنه اون 6 تا بچه رو مستاجر خونه ش میکنه تا بتونه رو اونا تحقیق کنه و بفهمه بچه ش کیه!

نقد سریال:

دلیلی که تصمیم به دیدن این سریال گرفتم موضوعش بود که جوانانه و مربوط به خوابگاه و زندگی جوانان بود و من عاشق این ژانر هستم ولی متاسفانه این سریال اون جذابیتی رو که فکر میکردم داره نداشت!

ژانر سریال عاشقانه و کمدیه که به نظر من تو هردو مورد چندان قوی عمل نکرده بود.بخش های عاشقانه ش خیلی خیلی کلیشه ای بود و جذابیت چندانی نداشت.هیچ ابتکار جدیدی تو عاشقانه ها به خرج داده نشده بود و عینا تکرار سریال های دیگه بود.

بخش های کمدی به نسبت بهتر بود و گاهی واقعا بیننده رو از ته دل میخندوند اما بعضی اوقات شوخی هایی هم وجود داشت که جلف بود و سطح داستان رو پایین میاورد.نکته بدی که تو کمدیش وجود داشت این بود که کل بار کمدی داستان فقط روی شخصیت هیون ته بود و بقیه تو کمدی داستان تقریبا هیچ نقشی نداشتن و این واسه سریالی که ژانر اصلیش کمدیه نقطه ضعف به حساب میاد.ولی در کل به نظر من تنها نکته مثبتش همین قسمت های کمدیش بود.

روند داستان رو دوست نداشتم و بزرگترین نقطه ضعف داستان بود چون گاهی اوقات بیش از حد غیر منطقی میشد در حدی که فکر میکردم کاملا داره به شعور بیننده توهین میکنه!بزرگترینش مسئله تست DNA نگرفتن صاحب پانسیون از کسایی بود که میتونستن بچه ش باشن.به دوستش میگفت《تا حالا چندبار سر تست DNA ازم کلاه برداری شده》!یعنی واقعا این همه دنگ و فنگ و زحمت واسه دور هم جمع کردن بچه ها و ساخت پانسیون و نقش بازی کردن و تحقیق آسون تر از یک بار دیگه تست دادن تو یه مرکز دیگه ست؟؟؟