با اکران فیلم «ونوم» بار دیگر تام هاردی در معرض توجه‌ها قرار گرفته است. این بازیگر انگلیسی در هزاره سوم توانسته نام خودش را به عنوان یکی از ستاره‌های مهم سینما ثبت کند.
بازیگری که در ایفای نقش‌های دشوار و متفاوت توانسته خودی نشان بدهد و نظر منتقدان و مخاطبان سینما را به خودش جلب کند. به مناسبت اکران فیلم «ونوم» ورایتی فیلم‌های تام هاردی را بررسی کرده و از میان آنها بهترین فیلم‌های تام هاردی را انتخاب کرده است.
به گزارش مووی مگ به نقل از دیجی کالا، تام هاردی بازیگر ۴۱ ساله متولد سپتامبر ۱۹۷۷ در لندن است. این بازیگر و تهیه‌کننده انگلیسی در خانواده‌ای هنرمند به دنیا آمد. مادرش نقاش و پدرش نویسنده رمان و نمایش‌های کمدی بود. تام هاردی به مدرسه هنرهای دراماتیک رفت. بازیگر محبوبش گری اولدمن بود که به عنوان الگو شیوه بازیگری او را در مدرسه به کار می‌برد.
سال ۱۹۹۸ در یک مسابقه مدلینگ جایزه برد. همان سال اقبال به او رو کرد و برای بازی در مینی‌سریال موفق «گروه برادران» (band of brothers) محصول مشترک بی.بی.سی و HBOانتخاب شد.
اولین حضور سینمایی‌اش سال ۲۰۰۱ در فیلم «سقوط شاهین سیاه» (Black Hawk Down) ساخته ریدلی اسکات رقم خورد.
سال ۲۰۰۲ با بازی در نقش کاپیتان ژان لوک پیکارد در فیلم «پیشتازان فضا: نمسیس» (Star Trek: Nemesis) تبدیل به ستاره بین‌المللی شد.از سال ۲۰۰۱ در کارنامه‌اش ۵۵ فیلم به عنوان بازیگر به چشم می‌خورد که البته برخی از آنها فیلم‌های کوتاه و سریال‌های تلویزیونی بوده‌اند. هاردی سال ۲۰۱۵ برای بازی در فیلم «از گور برگشته» (revenant) ایناریتو برای نقش مکمل نامزد جایزه اسکار شد.
«ونوم» یکی از ضعیف‌ترین فیلم‌هایی است که او بازی کرده.منتقدان به فیلم امتیاز ۳۴ از ۱۰۰ را داده‌اند. فیلم ابرقهرمانی که منتقدان آن را یک شکست بزرگ ارزیابی کرده‌اند. با این حال بازی تام هاردی جزو نقاط ضعف فیلم نیست. 
منتقدان درباره حضور تام هاردی در «ونوم» نوشته‌اند: «بازی متعهدانه تام هاردی نمی‌تواند بر فیلمنامه پر از نقطه ضعف و کارگردانی سطح پایین فیلم فائق بیاید. نتیجه‌اش کاراکتری شده که انگار دو نیمه است. یک سری صحنه‌های درخشان در دینامیک بین ادی و ونوم (کاراکترهای تام هاردی در فیلم) وجود دارد اما درنهایت تجربه تماشای این فیلم ناامیدکننده است». با این مقدمه بهترین فیلم‌های تام هاردی، یکی از بهترین بازیگران هزاره سوم را مرور می‌کنیم.
1. اینسپشن (۲۰۱۰)
Inception
کارگردان: کریستوفر نولان
امتیاز متاکریتیک: ۷۴ از ۱۰۰
تریلر علمی-تخیلی کریستوفر نولان که جهانی تقریبا فانتزی دارد درباره یک تیم از متخصصان خواب و رویاست. آنها می‌توانند از لایه‌های مختلف ناخودآگاه آدم‌ها در خواب اسرار ارزشمندی را استخراج کنند و حالا این تیم به سرکردگی کاب (لئوناردو دی‌کاپریو) ماموریت پیدا می‌کنند وارد ذهن مدیرعامل یک شرکت تجاری بزرگ شوند. یکی از اعضای تیم ایمس با بازی تام هاردی است که متخصص جعل هویت است. او می‌تواند هویت افراد را از آنها بدزدد. هاردی مهارت خودش را در آن لباس‌های شیک در این فیلم نمایش می‌دهد و اعتماد به نفس کسی رادارد که فیلمنامه را خوانده و می‌داند که می‌تواند این نقش را به بهترین وجه ایفا کند.
2. شوالیه تاریکی برمی‌خیزد (۲۰۱۲)
Dark knight rises
کارگردان: کریستوفر نولان
امتیاز متاکریتیک: ۷۸ از ۱۰۰
کریستوفر نولان با سه‌گانه «بتمن» تحت‌عنوان «شوالیه تاریکی» فیلم‌های ابرقهرمانی را وارد فاز تازه‌ای کرد. فازی که سیاه‌تر و تیره‌تر و رئال‌تر از فیلم‌های ابرقهرمانی پیش از آن بود. داستان «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» هشت سال بعد از عصیان جوکر که فرمان حکومت شهر را در دست گرفت، بتمن به کمک کت‌وومن مرموز از تبعید بیرون می‌آید تا شهر گاتهام را نجات دهد. گاتهام زیر دست تروریست خطرناک و خشنی به نام بین افتاده است که شهر را در معرض نابودی کامل قرار داده.
تام هاردی نقش بین را بازی می‌کند. تمام مدت یک نقاب روی صورتش است. هاردی با بازی‌اش نشان می‌دهد که حرکت و اکشن بیشتر از هزار کلمه روی پرده می‌تواند تاثیر داشته باشد. بین کم حرف است و مرد عمل. به هر حال با وجود اینکه در فیلم اهمیت بین به اندازه بتمن است اما در صحنه‌های دوتایی آنها بین کاراکتر شریر و ابرقهرمان طبعا کریستین بیل بیشتردیده شد. با این وجود در همه صحنه‌های کلیدی تام هاردی نقش موثری را ایفا می‌کند.
3. مکس دیوانه: جاده خشم (۲۰۱۵)
Mad Max: fury road
کارگردان: جورج میلر
امتیاز متاکریتیک: ۹۰ از ۱۰۰
قابلیت‌های فیزیکی قوی تام هاردی او را تبدیل به انتخابی برجسته برای نقش اصلی فیلم ماجراجویانه پسا آخرالزمانی جورج میلر کرد که چند دهه قبل‌تر توسط مل گیبسون بازی شده بود. برای اینکه بازی‌اش بیشتر به چشم بیاید، شیمی میان او و بازیگر برنده اسکار چارلیز ترون بی‌نقص عمل می‌کند. آنها یکی از بهترین تیم‌های اکشن تاریخ سینما هستند. فیلم بعد از آخرالزمان اتفاق می‌افتد.
زمانی که نیروی بشر به دلیل نبود آب زیر سلطه موجودی شرور قرار گرفته. زنی به نام فیوروسا علیه ایمورتان شورش می‌کند و در این میانه یک زندانی فراری به نام مکس هم به او می‌پیوندد. باز هم اینجا تام هاردی از مهارت‌های فیزیکی‌اش بهره می‌برد چون فیلم بسیار کم دیالوگ است.
4. از گور برگشته (۲۰۱۵)
The revenant
کارگردان: الخاندرو گونزالس ایناریتو
امتیاز متاکریتیک: ۷۶ از ۱۰۰
اواخر سال ۱۸۲۳ هیو گلس راهنمای گروهی شکارچی در یک منطقه دورافتاده می‌شود که تحت حفاظت نیست. گروه آنها مورد حمله قرار می‌گیرد و بازماندگان به کمک گلس با بازی دی‌کاپریو از مهلکه جان سالم به در می‌برند. گلس توسط یک خرس به شدت زخمی می‌شود و اینجا پای فیتزجرالد با بازی تام هاردی وسط می‌آید. یکی از شکارچیان که معتقد است برای نجات گروه گلس باید قربانی شود.
در بازی تام هاردی در نقش یک بیمار روانی وحشی که فقط به نجات خودش فکر می‌کند چیزی روحبخش وجود دارد. او آنقدر محکم است که وقتی کاراکترش جان سالم به در می‌برد حتی مخاطبان پای تلویزیون هم می‌خواهند از جا بلند شوند و تشویقش کنند. دو تایی هاردی و دی‌کاپریو در زمینه تصویربرداری شاعرانه امانوئل لوبتسکی تعارضی میان زیبایی و خشونت به وجود می‌آورد که نفس‌گیر است.

5. دانکرک (۲۰۱۷)
Dunkirk
کارگردان: کریستوفر نولان
امتیاز متاکریتیک: ۹۴ از ۱۰۰
تام هاردی دوباره با کارگردان «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» تشکیل یک تیم می‌دهند و یک‌بار دیگر هاردی در فیلم نولان با صدایش بازی می‌کند. در حالی که چهره‌اش پشت یک ماسک پنهان است. نقابی که این‌بار ماسک اکسیژن یک خلبان هواپیمای بمباران کننده در جنگ جهانی دوم است. در صحنه‌هایی که کاراکتر او زیر آتش بمب‌ نیروهای آلمانی رها شده، شجاعت را با قدرت هر چه تمام‌تر در بازی‌اش نمایش می‌دهد
آن هم در یکی از پیچیده‌ترین فیلمنامه‌های کریستوفر نولان از لحاظ کاراکتر چون فیلم در حقیقت شخصیت‌محور نیست. فیلم «دانکرک» بیشتر از لحاظ بصری مورد توجه منتقدان قرار گرفت و نکات فنی از جمله موسیقی متن آن را تحسین کردند. کمتر کسی به توانایی بازیگران از جمله تام هاردی اشاره کرد. در حالی که بازی در فیلمی شبیه «دانکرک» که همه چیز در لانگ شات می‌گذرد کار بسیار دشواری است
6. کندو (۲۰۱۴)
The drop
کارگردان: مایکل آر.راسکام
امتیاز متاکریتیک: ۶۹ از ۱۰۰
هاردی در فیلم راسکام زیرکانه همه ورق‌هایش را بازی می‌کند. در درامی که به کندی پیش می‌رود و دنیس لیهان فیلمنامه آن را با اقتباس از یکی از داستان‌های خودش نوشته است. درام درباره فعالیت‌های مجرمانه زمان گذشته و حال باب ساگینوفسکی است که خودش را وسط سرقتی می‌بیند که دارد از مسیرش منحرف می‌شود و بعد وسط یک بازجویی به گذشته محله‌اش نقب می‌زند. جایی که دوستان، خانواده و حتی دشمنانش با هم برای زنده ماندن کار می‌کردند بدون اینکه به هزینه‌های کارهایشان فکر کنند.
تیم رابی منتقد ارشد تلگراف با اشاره به فیلمنامه لیهان که قبلا از او کارهای مهمی مثل «رودخانه میستیک» دیده بودیم می‌‌نویسد: «اما در فیلم بالاتر از هر چیزی اجرای تام هاردی قرار می‌گیرد. بازی او مخاطب را تسخیر می‌کند.» کاراکتر تام هاردی گاهی مثبت‌اندیش و گاهی سردرگم است و بازیگر انگلیسی موفق می‌شود خیلی خوب در این مرز حرکت کند. این اولین‌بار نیست که بازی هاردی ما را یاد مارلون براندو می‌اندازد. شاید حتی براندو هم نمی‌توانست در این نقش بهتر از هاردی ظاهر شود.
7. برانسون (۲۰۰۸)
Bronson
کارگردان: نیکلاس وندینگ رفن
امتیاز متاکریتیک: ۷۱ از ۱۰۰
مرد جوانی که به دلیل ارتکاب سرقت محکوم به هفت سال حبس شده است درنهایت سه دهه را در زندان انفرادی می‌گذراند. در این مدت زمان شخصیت او جایگزین با پرسونایش به نام چارلز برانسون می‌شود. یک پدیده روانی عجیب و غریب که تام هاردی روند آن را در فیلم به طرز شگفت‌انگیزی باورپذیر ایفا می‌کند. وندینگ‌رفن در این فیلم بیوگرافیکش درباره یکی از مجرمان مشهور انگلستان سبک کارگردانی استیلیزه‌ای دارد که یادآور «پرتقال کوکی» استنلی کوبریک است.
چون این فیلم در حقیقت نمایشی یک نفره برای بازیگر نقش اولش است. فیلم البته بازیگران نقش مکمل هم دارد که بازی برخی از آنها آنقدر خوب است که موردتوجه قرار بگیرد اما ماجرای این است که تام هاردی همه آنها را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. و تصویری مسحورکننده از یک بیمار روانی خودبزرگ‌بین ارا‌ئه می‌دهد.
8. افسانه (۲۰۱۵)
Legend
کارگردان: برایان هلگلند
امتیاز متاکریتیک: ۵۵ از ۱۰۰
فیلمی که در آن تام هاردی با تام هاردی همبازی می‌شود! درام باسلیقه هلگلند درباره رگی و ران کری، دو برادر دوقلوست که نقش هر دو را تام هاردی بازی می‌کند. این دو برادر در دهه ۶۰در لندن زندگی می‌کنند و به عنوان دو گنگستر می‌خواهند کاری کنند که نام‌شان در افسانه‌ها بیاید. بخش زیبای این بازی در دو نقش این است که بعد از مدتی شما از اینکه بخواهید حقه فنی سینمایی پشت آن را کشف کنید، دست برمی‌دارید و فقط روی این تمرکز می‌کنید که این بازیگر تا چه حد با انرژی و درخشان هر کدام از برادرها را تعریف و شخصیت‌پردازی می‌کند.
ران برادری است که گاهی یادآور هاردی در نقش کاراکتر «برانسون» است با کاراکتری دمدمی مزاج و رگی برادر باثابت‌تر است، جاه‌طلب و تصویری از یک گنگستر که روی خودش تسلط کامل دارد.

9. مبارز (۲۰۱۱)
مبارز
Warrior
کارگردان: گاوین اوکانر
امتیاز متاکریتیک: ۷۱ از ۱۰۰
جوان‌ترین پسر یک بوکسور سابق به خانه برمی‌گردد. قهرمان سابق بوکس حالا الکلی شده اما شروع به آموزش پسرش می‌کند تا در مسابقات هنرهای رزمی شرکت کند. مسیری که مبارز را در مواجه با برادر غریبه و بزرگترش قرار می‌دهد. تام هاردی در مواجهه با جوئل ادگارتون در نقش برادرش پیروز میدان بازیگری است و البته سکانس‌های دوتایی او با نیک نولتی در نقش پدر هم احساس‌برانگیز و جذاب از کار درآمده.
برای بسیاری از منتقدان این اولین نقشی بود که توانایی‌های واقعی فیزیکی تام هاردی را در صحنه‌های مبارزه روبه‌روی ادگارتون نشان داد. برای اولین‌بار در این فیلم منتقدان هاردی را با مارلون براندو قیاس کردند. او در دو راهی میان گناه و خشم هم درونگرا و هم جوششی است.
10. لاک (۲۰۱۳)
Locke
کارگردان: استیون نایت
امتیاز متاکریتیک: ۸۱ از ۱۰۰
فیلمی که از نود دقیقه بیش از دو سوم آن داخل ماشین می‌گذرد. مردی موفق در کار و اهل خانواده که یک تماس تلفنی همه برنامه‌ریزی‌هایش را نابود می‌کند. جای دیگری دارد پدر می‌شود و تصمیم دارد مسئولیتش را برعهده بگیرد اما اداره کردن همه چیز از کار گرفته تا خانواده با این مشکل جدید کار ساده‌ای نیست. اینجا با یک تام هاردی کاملا متفاوت طرف هستیم.
تام هاردی که تحسین همگان را برانگیخت. این‌بار هاردی از فیزیک قوی‌اش استفاده می‌کند. فیلم کاملا روانشناسانه است و از آنجایی که جای چندان برای بازی با بدن هم ندارد هاردی فقط با صدا و چهره‌اش حالات درونی‌اش از آشفتگی تا خستگی را بازتاب می‌دهد.
«لاک» یکی از فیلم‌های موردتوجه هزاره سوم و قطعا بهترین بازی تام هاردی تا امروز است. نبردی یک نفره برای تام هاردی که در آن پیروز می‌شود. فیلم جایزه حلقه منتقدان لس‌آنجلس را برایش به ارمغان آورد.

سینماروها از تماشای فیلم هایی که پیچش های داستانی خوبی داشته باشند خوششان می آید. منظور از پیچش داستانی، تغییراتی ناگهانی در داستان است که به یکباره تصورات شما از داستان و شخصیت ها را تغییر داده و شما را به این نتیجه می رساند که تا لحظه وقوع این پیچش در داستان کاملاً در اشتباه بوده اید. وقتی که داستان به یکباره تغییر مسیر داده، پیچشی تند را تجربه کرده و ناگهان زیر شما را خالی می کند، بدون شک دیوانه خواهید شد. اما نایت شیامالان از آن دسته کارگردانانی نیست که با استفاده از همین ترفند به شهرت و اعتبار بالایی در هالیوود دست یافته است تا جایی که هر بار فیلمی تازه از او اکران می شود، سینماروها منتظر می نشینند تا آن پیچش داستانی بزرگ رخ دهد.

به گزارش مووی مگ به نقل از روزیاتو، پیچش های داستانی فیلم های پیچیده در صورتی که درست انجام شوند می توانند مسحور کننده، هیجان انگیز و بسیار تاثیرگذار باشند. بسته به این که تغییر داستان چگونه انجام می گیرد، می تواند باعث موفقیت یا شکست فیلم شود. اگر این پیچش داستانی نابهنگام، نامناسب و بی معنی باشد می تواند باعث خراب شدن فیلم شود. اما اگر پیچش داستانی مذکور با عقل جور بوده و تمامی شکاف های موجود در داستان تا آن لحظه را پوشش دهد و بدون این پیچش داستان فیلم گنگ باشد، چنین پیچشی در جهت بهبود و اعتلای فیلم عمل خواهد کرد. در ادامه این مطلب می خواهیم شما را با ۱۰ فیلمی آشنا کنیم که شوکه کننده ترین و غیرمنتظره ترین پیچش های داستانی تاریخ سینما در آن ها رخ داده است.

۱۰- ماه (۲۰۰۹)

اولین تجربه کارگردانی دانکن جونز یکی از پیچیده ترین و بهترین فیلم های علمی تخیلی در عصر مدرن سینماست. در فیلم «ماه» (Moon) سام راکول نقش یک معدنچی در کره ماه را روایت می کند که انتظار پایان ماموریت سه ساله اش را می کشد و ناگهان در می یابد که بعد از پایان این ۳ سال، کمپانی استخدام کننده اش، یک نسخه کلون شده را جانشین او می سازد. در پیچشی غیرمنتظره و شوکه کننده او می فهمد که خود نیز یک نسخه کلون شده بوده که جایگزین نسخه ای دیگر شده است و این سیر همچنان تکرار می شود. تا این که او این ماجرا را فهمیده و بعد از فکر کردن طولانی به آن می تواند از دانش خود برای سود بردن از این موضوع استفاده نماید.

راکول تمامی احساسات شخصیت خود را به زیبایی و نهایت مهارت به نمایش می گذارد. اگر چه راکول در نهایت به خاطر فیلم «سه بیلبورد بیرون از ابینگ، میزوری» (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri) در مراسم اسکار امسال برنده جایزه اسکار شد اما بازی او در فیلم «ماه» نیز شایستگی دریافت جایزه اسکار را داشت که جایزه نگرفتنش بسیاری را از داوران اسکار ناامید ساخت. فیلم های علمی تخیلی اینچنینی این روزها کمتر ساخته می شوند و این مایه تاسف است.

۹-اره (۲۰۰۳)

دنباله هایی که بعد از فیلم اورجینال «اره» (Saw) آمدند همه به شدت روی کشتار و خشونت داستان متمرکز شده بودند و همین موضوع باعث شده همه فراموش کنند که فیلم اول این فرانچایز در سال ۲۰۰۳، عاری از خونریزی بود و در واقع یک داستان هوشمندانه با پیچش های داستانی فراوان بود. داستان بسیار ترسناک شروع می شود: دو پسر به نام های آدام و لارنس در دستشویی بیدار می شوند در حالی که به دیوار زنجیر شده و یک جسد بین آن ها قرار دارد. این دو باید دلیل زندانی و زنجیر شدنشان را پیدا کرده و فرار کنند. از طریق داستان پردازی غیرخطی، با گذشته این دو مرد و شخصیت هایشان آشنا می شویم و درمی یابیم که پلیس در حال جستجوی قاتلی به نام قاتل اره برقی است و رفته رفته همه چیز برای تمامی افراد از جمله مخاطب مشخص می شود.

در انتهای فیلم دو پیچش داستانی بزرگ وجود دارد که هیچ کدام از آن ها قابل انتظار نبودند. اولین و شوکه کننده ترین پیچش داستانی این بود که جنازه ای که بین آدام و لارنس قرار داشت در واقع یک جسد مرده نبود. این جنازه ناگهان بلند شده، رو به دوربین می ایستد و مشخص می شود که او همان قاتل سریالی است که آن ها را در درون دستشویی زندانی کرده است. پیچش داستانی دیگر این است که مشخص می شود همان لحظات اول فیلم که آدام بیدار می شود و سیفون را می کشد، در واقع کلید آزادی خود را به ته فاضلاب می فرستد. همانند بسیاری از فیلم های دیگری که چنین پیچش های شوکه کننده ای دارند، در این فیلم نیز با خاموش شدن چراغ ها و بسته شدن و البته رها کردن آدام برای مرگی در تاریکی و تنهایی توسط قاتل داستان، بیننده با حس درماندگی و ناامیدی به حال خود رها می شود.

۸- مردان چوب کبریتی (۲۰۰۳)

«مردان چوب کبریتی» (Matchstick Men) یکی از فیلم های ریدلی اسکات است که کمتر مورد توجه قرار گرفت. این فیلم هم در باکس آفیس عملکرد ناموفقی داشت و هم برای تبدیل شدن آن به یک فیلم کالت کلاسیک زود است. با این وجود نمی توان از حس کمیک و شوخ طبعی تاریک این فیلم و بازی های خیره کننده دو بازیگر نقش اولش، نیکلاس کیج و سام راکول گذشت که شخصیت دو مرد تبهکار را بازی می کنند. شاید بتوان ادعا کرد که این فیلم بهترین فیلم تبهکاری از زمان ساخت «نیش» (The Sting) با هنرمندی رابرت ردفورد و پل نیومن بوده است و البته بسیار تاریک تر از آن. ظاهراً داستان در مورد دختر شخصیت روی با بازی نیکلاس کیج است که به یکباره وارد زندگی پدر و همکارش می شود که کارشان قتل افراد تبهکار است.

در میانه های داستان روی بیهوش می شود و در بیمارستان به هوش می آید و از پلیس می شنود که همدستش (فرانک) همراه با دختر روی از محل سانحه فرار کرده اند. روی بعد از بدست آوردن هوشیاری خود از بیمارستان می رود و در می یابد که او در واقع در رختخواب خود در درون یک کانتینر بالای یک گاراژ قرار داده شده بود. او به جستجوی دخترش می رود اما همسر سابقش به او می گوید که او سال ها قبل سقط جنین داشته و در واقع روی هیچ فرزندی ندارد. دختری که خود را جای دختر به روی غالب کرده بود در واقع در تمام این مدت یک تبهکار بوده که با همدستی فرانک برای به سرقت بردن سرمایه او وارد زندگی اش شده است. این یکی از بهترین پیچش های داستانی در تاریخ سینماست.

۷- مظنونین همیشگی (۱۹۹۵)

زمانی که کوین اسپیسی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در فیلم «مظنونین همیشگی» (The Usual Suspects) دریافت کرد چنین گفت: «خب، کیسر سوز هر که که باشد، می توانم به شما بگویم که امشب از شادی مست خواهد کرد». تمامی داستان توسط شخصیت وربال کینت روایت می شود اما در لحظات پایانی فیلم مشخص می شود که تمامی داستان فیلم توسط این شخصیت بر اساس کلماتی که روی دیوارها نوشته شده و اطلاعاتی که روی بُردهای اطراف بازداشتگاه وجود داشته سرهم شده است.

به محض خارج شدن او از اداره پلیس دیگر خبری از لنگیدن و دیگر ویژگی هایی که وی در تمام این مدت ادای آن ها را در می آورد نیست و وربال سوار ماشینی می شود که راننده آن همان کسی است که در تمام این مدت مخاطبان فکر می کردند آقای کوبایاشی است، اسمی که در واقع از لیوان قهوه کارآگاه پلیس گرفته شده بود. قدرت این پیچش داستانی با دیالوگ پایانی فیلم  کامل می شود: «بزرگ ترین حقه ای که شیطان همیشه به کار برده این بوده که همه را قانع کند که او وجود ندارد».

۶- هفت (۱۹۹۵)

در دستان یک کارگردان تازه کار و نابلد، فیلم «هفت» (Se7en) تنها به نسخه ای ترسناک از «اسلحه مرگبار» (Lethal Weapon) تبدیل می شد. در این فیلم، برد پیت نقش یک پلیس سفید پوست جوان و زرنگ را بازی می کند در حالی که مورگان فریمن در قالب یک کارآگاه سیاهپوست با موهای خاکستری فرو می رود که انتظار بازنشسته شدنش را می کشد. اگر پیت و فریمن آن شیمی خاصی که بین دو شخصیت پلیسی باید وجود داشته باشد را نداشتند و نمی توانستند خود را نشان دهند، می توانستند به دو شخصیت معمولی و فراموش شده تبدیل شوند.

اما با قرار داشتن استادی به نام دیوید فینچر در مقام کارگردان برای بازی گرفتن از فریمن و پیت و ایجاد یک رابطه عمیق و دوست داشتنی بین آن ها، فیلم «هفت» به یک تریلر قاتل سریالی تبدیل می شود که فیلمی تاریک، ویرانگر و زیباست که یک سر و گردن جلوتر از فیلم های متعدد ژانر خود است. در پایان فیلم نیز یکی از پیچش های داستانی ماندگار تاریخ سینما رخ می دهد که به خاطر سبک روایی و داستان فیلم بسیار موثر و شوکه کننده است. اسم فیلم بر اساس تعداد قتل هایی که جان داو قصد دارد انجام دهد انتخاب شده است، هر کدام بر اساس یکی از گناهان کبیره که در انجیل آمده و مخاطب نیز یکی یکی این قتل ها را شمرده و منتظر قتل بعدی می شود. وقتی که داو غرق در خون خود را به پلیس معرفی می کند، تنها ۵ مورد از قتل ها کشف شده و او دو پلیس داستان را به ناکجاآبادی می برد تا آنجا دو جسد دیگر را به آن ها نشان دهد و اینجاست که دو اتفاق غیرمنتظره رخ می دهد.

اول این که یک پیک با بسته ای حاوی سر همسر کارآگاه جوان فیلم (مایلز) نزد آن ها می آید و داو می گوید که دلیل قتل همسر مایلز این بوده که او به رابطه بین آن ها حسادت کرده و در نهایت مایلز با اسلحه خود او را به قتل می رساند. صحنه ای ویرانگر و شوکه کننده در برابر چشمان مخاطب قرار می گیرد زیرا نه تنها خود داو آخرین قربانی است بلکه مایلز را به انجام کاری وا می دارد که خود می خواهد و در واقع او را به بازی می گیرد. بهترین نکته در مورد پیچش داستانی فیلم «هفت» این است که بیننده را در سکوتی مرگبار رها می کند که با بالا رفتن تیتراژ پایانی در جهتی متفاوت از دیگر فیلم ها همراه است.

گر به دنبال فیلم هایی هستید که علاوه بر احساس ترس شما را به فکر فرو ببرد فیلم هایی که در لیست زیر آمده است همان چیزی است که شما می خواهید. بعد از تماشای این فیلم ها مدت ها به فکر فرو می روید اما باز هم به آن نتیجه ای که تهیه کننده فیلم انتظار دارد نمی رسید.

Game Night

به گزارش مووی مگ به نقل از بدونیم، این فیلم داستان زوج هایی است که هر هفته در رقابت “بازی شب” شرکت می کنند. اما همه چیز زمانی تغییر می کند که برادر شخصیت اصلی فیلم درست در مقابل شخصیت های دیگر دزدیده می شود. هیچ کدام نمی توانند تشخیص دهند که آیا این یک شوخی است یا نه. اگر این جریان ادامه داشته باشد امشب برای همه آن ها آخرین شب است. داستان جذاب و غیرقابل پیش بینی این فیلم حتی یک لحظه هم بیننده را آرام نمی گذارد.

The Limehouse Golem

این فیلم اقتباسی از یکی از کتاب های پیتر اکروید رمان نویس بریتانیایی است. داستان فیلم درباره دختری است که با بی عدالتی متهم به قتل می شود و یک بازرس شروع به کشف حقیقت می کند. قرار بود آلن ریکمن نقش اصلی فیلم را ایفا کند اما به علت بیماری نتوانست. اما بیل نایی هم به بهترین شکل ممکن توانسته است این نقش را بازی کند. اگر عاشق داستان های کاراگاهی هستید این فیلم را فراموش نکنید.

۶ Souls

این فیلم یک داستان روانشناسی درباره مادری است که تنها زندگی می کند روانشناس است و روی بیماری های اختلال تجزیه هویت تحقیق و مطالعه می کند. همه چیز در زندگی او کاملا طبیعی است تا این که با بیماری که پزشکان نمی توانند بیماری اش را تشخیص دهند مواجه می شود.

The Magdalene Sisters

این فیلم بر اساس داستانی است که در دهه ۶۰ اتفاق افتاده است. کانون اصلاح ماگدالین در ایرلند جایی است که دختران به اجبار ۲۴ ساعته کار می کنند کتک می خورند و تحقیر می شوند. خیلی از آن ها به بهانه گناهانی نامعلوم در این مکان محبوس شده اند.

Paranoia

این فیلم اقتباسی از کتاب جوزف فایندر است. داستان فیلم درباره کارمند ساده ۲۶ ساله ای است که از شغلش متنفر است و بعد از بزرگ ترین اشتباه زندگی اش همه چیز تغییر می کند.

Blood

دختر جوانی به قتل رسیده است و پرونده توسط دو پلیس که برادر هستند بررسی می شود. داستان به نظر عادی می رسد اما نتیجه بررسی ها غافلگیرکننده است و قتل هایی برملا می شود که قرار نبود چیزی درباره آن ها بدانند.

Black Butterfly

این فیلم داستان نویسنده ای است که دیگر هیچ امیدی برای نوشتن چیزهای ارزشمند ندارد تا این که از مکانی که دیگران را با مرگ در می آمیزد الهام می گیرد. داستان این فیلم بسیار ترسناک و غیرقابل پیش بینی است.

All Good Things

پسر مرد ثروتمندی تصمیم می گیرد با یک دختر معمولی ازدواج کند و علیرغم مخالفت پدرش این تصمیم را می گیرد و تنش را به زندگی دختر جوان می آورد. بعد از ناپدید شدن دختر زمان زیادی طول می کشد تا واقعیت برملا شود.

یکی از ویژگی های دوست داشتنی سینما ارزش سرگرم کننده بودن صرف آن است. قرار نیست هر فیلمی که در صنعت سینما ساخته می شود معنای عمیقی داشته باشد یا مسیر زندگی شما را تغییر دهد.

به گزارش مووی مگ به نقل از روزیاتو، در ادامه این مطلب می خواهیم شما را با فیلم هایی آشنا کنیم که تماشای آنان لذت بخش و سرگرم کننده است. یک فیلم سرگرم کننده می توانند در ژانرهای مختلفی باشد؛ از کمدی های تاریک تا تریلرهای جنایی ساده.

تمامی این فیلم ها علیرغم تفاوت های ژانری و داستانی خود در یک مورد اشتراک دارند و آن هم این است که بسیار سرگرم کننده بوده و بارها و بارها می توان آن ها را تماشا کرد و لذت برد. این سرگرم کننده بودن می تواند به دلایل متعددی باشد: دیالوگ های جذاب، شخصیت های بیاد ماندنی یا داستان جذاب و سرگرم کننده و یا همه آن ها. این شما و این هم ۱۰ مورد از دوست داشتنی ترین و سرگرم کننده ترین فیلم های تاریخ سینما.

۵- حرامزاده های بی شرف (۲۰۰۹)

بدون شک هر کسی که بخواهد فهرستی از سرگرم کننده ترین فیلم های تاریخ سینما بسازد باید دستکم یکی از فیلم های کوئنتین تارانتینو را در آن قرار دهد. در این مطلب ما یکی از تراوشات ذهنی هوشمندانه و شاهکارهای این کارگردان صاحب سبک را انتخاب کرده ایم: کمدی تاریک و تاریخی «حرامزاده های بی شرف » (Inglourious Basterds). در دهه ای پر از فیلم هایی که روی جنگ و تروریسم تمرکز کرده بودند، کوئنتین تارانتینو تصمیم گرفت به سراغ سبکی قدیمی برود و یک فیلم سرگرم کننده، انتقادی و بسیار پرهیجان با بن مایه «چه می شد اگر؟» در مورد جنگ جهانی دوم بسازد که می توان آن را ادای احترامی به فیلم های با داستان مربوط به ماموریت های خطرناک خرابکارانه در طول جنگ جهانی دوم مانند «دوازده مرد خبیث» (The Dirty Dozen) اثر رابرت آلدریچ و «قهرمانان کلی» (Kelly’s Heroes) ساخته برایان جی هاتن و اندرو کارمن دانست که از فیلم های محبوب تارانتینو در دوران نوجوانی اش به شمار می آمدند.

فیلم سرگرم کننده و بسیار جذاب «حرامزاده های بی شرف» ترکیبی هماهنگ و بی نقص از سبک منحصر بفرد فیلم سازی تارانتینو و عناصر دیگر است که می توان دیالوگ ها و شوخ طبعی های خاص دیگر آثار این کارگردان نابغه را در آن دید که یکی از بهترین آثار این کارگردان بوده و همه را به یاد شاهکار دیگر او با عنوان «داستان های عامه پسند» (Pulp Fiction) می اندازد. برد پیت مانند همیشه عالی است و در فیلم تارانتینو نقش رهبر جنوبی بربر و بیرحم گروهی از سربازان یهودی-آمریکایی را بر عهده دارد که تصمیم گرفته اند تا جایی که می توانند افسران جنایتکار نازی را کشته و در نهایت به آدولف هیتلر برسند. لهجه خاص او در تمام طول فیلم ثابت است و تغییری هرچند کوچک در آن دیده نمی شود، حتی در صحنه ای که قصد دارد خود را به عنوان یک ایتالیایی مادرزاد جا بزند.

بازی ملانی لوران نیز بسیار لذت بخش است. این بازیگر فرانسوی به خوبی وزن و تاثیر موجود در گذشته شخصیت خود را درک کرده و برای ارائه باورپذیر و تاثیرگذار نقش خود نهایت تعهد را به نمایش می گذارد به نحوی که مخاطب به خوبی باور می کند که وی تمام این سال ها برای گرفتن انتقام برنامه ریزی کرده است. اما بهترین و هیجان انگیزترین بخش داستان فیلم مربوط به یک افسر بی رحم اس ا س با نام هانس لاندا است که نقش او را با مهارتی مثال زدنی و فراموش نشدنی، کریستوف والتز آلمانی بازی می کند. بازی بی بدیل و ماندگار والتز در نقش یک افسر بی احساس و بیرحم از یک طرف مسحور کننده و از طرف دیگر چندش آور است.

کاریزمایی غیرقابل توصیف در مورد این شخصیت وجود دارد، کاریزمایی که باعث می شود این شخصیت را دوست داشته باشید اما همزمان به دلیل همین علاقه به او احساس گناه کنید، زیرا هر چه نباشد او یک افسر نازی بیرحم و قاتل است که بسیاری را به کام مرگ می فرستد. کریستف والتز سهم زیادی در جذابیت و دوست داشتنی بودن این شخصیت دارد و هیچگاه نمی گذارد که حس یک شخصیت منفی شرور اما موثر از هانس لاندا فاصله بگیرد. در کل، فیلم سرگرم کننده «حرامزاده های بی شرف» از همان سبک داستان پردازی و روایی مخصوص تارانتینو در نهایت زیبایی و کمال سود می برد که خیلی زود شما را به خود جذب کرده و از تماشای آن لذت خواهید برد.

۴- موجود (۱۹۸۲)

جان کارپنتر را امروزه بیشتر به خاطر توانایی اش در ساخت فیلم های تا حد ممکن کم هزینه اما دوست داشتنی و کالت کلاسیک می شناسند؛ فیلم هایی مانند «کریستین»، «آن ها زنده اند»، «مخمصه بزرگ در چین کوچک» و «مه». اما در سال ۱۹۸۷، کارپنتر یک فیلم ماندگار را نویسندگی و کارگردانی کرد؛ «هالووین»، فیلمی که ظهور سبک اسلشر را در ژانر ترسناک باعث شد، فیلمی که در قبال بودجه ۳۰۰٫۰۰۰ دلاری اش بیش از ۸۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. این موفقیت باعث شد که کارپنتر امکان کارگردانی پروژه های بزرگتری را داشته باشد و در سال ۱۹۸۲ بود که او اولین و متاسفانه آخرین فیلم استودیویی خود را بر اساس رمانی به نام «چه کسی به آنجا می رود؟» (Who Goes There?) ساخت، فیلمی که در پایان به یکی از ترسناک ترین، حال بهمزن ترین، خشن ترین و نهیلیستی ترین فیلم های ژانر وحشت شناخته می شود: فیلم ترسناک علمی تخیلی کلاسیک «موجود» (The Thing).

جلوه های ویژه کاربردی راب بوتین در این فیلم به خوبی عمل کرده و حتی امروز نیز قابل قبول هستند. تمامی نمایش های ارائه شده از شخصیت موجود مرگبار فیلم به زیبایی و به شکلی منحصربفرد به تصویر کشیده می شود که ترسی بسیار شدید را در بیننده ایجاد می کند. در مورد فضای فیلم نیز می توان چیزهای زیادی گفت که با آهنگ شیطانی و ترسناک انیو موریکونه بیش از پیش حس وحشت را منتقل می کند. موسیقی متن فیلم به خوبی فضای حاکم بر داستان را منتقل کرده و لحظه ای این فضای خوفناک را ترک نمی کند. در وجود تمام شخصیت ها می توان حس پارانویا، درماندگی، عدم اعتماد به اطرافیان، وحشت و جداافتادگی از تمدن را به وضوح مشاهده کرد.

کرت راسل در یکی از نقش هایی که آینده او را ساخت نقش اصلی فیلم را بازی می کند، مردی به نام آر جی مک ریدی که همراه با گروه خود با موجودی فرا زمینی و بسیار ترسناک روبرو می شوند، بازی هیچکدام از شخصیت ها به رهبری راسل به ورطه کلیشه و تکرار نمی افتد. تمامی این شخصیت ها طوری به تصویر کشیده می شوند که انگار به صورت واقعی در چنین مخمصه ای گرفتار شده و با آن روبر می شوند. چیزی که «موجود» را به یک فیلم سرگرم کننده و هیجان انگیز تبدیل می کند تعلیق مداوم و بی پایانی است که شما را در تمام طول فیلم روی لبه صندلی تان نگه می دارد. همه مظنون هستند و «موجود» در هر لحظه ای می تواند ظاهر شده و یکی را به کام مرگی بکشد که او را به طعمه ای برای کشتن دیگران تبدیل می کند. فیلم سرگرم کننده و حقیقتاً ترسناک «موجود» یکی از معدود فیلم های ژانر وحشت است که هیچگاه برای ترساندن مخاطب و شخصیت ها از عناصر تکراری استفاده نمی کند به طوری که بارها و بارها تماشای آن برای شما ترسناک و البته سرگرم کننده است.

۳- پنجه طلایی (۱۹۶۴)

اگر از طرفداران مجموعه فیلم های جیمز باند بپرسید که بهترین بازیگر نقش باند چه کسی بوده بسیاری خواهند گفت، شان کانری. او همان مامور ۰۰۷ اورجینال بود و بنیان دوست داشتنی این شخصیت را بنا نهاد، نمونه اولیه ای که تمامی بازیگران بعدی این نقش دستکم یکی از ویژگی های او را مورد استفاده قرار داده و از آن الهام گرفته اند. انگار شان کانری برای ایفای نقش جیمز باند زاده شده بود و این نقش برای همیشه با شان کانری باقی ماند. اگر بار دیگر بپرسید که بهترین قسمت از مجموعه جیمز باند کدام بوده بسیاری خواهند گفت: «پنجه طلایی» (Goldfinger) و البته دلیل خوبی نیز برای این ادعا وجود دارد.

در این فیلم  هر آن چیزی که باعث جذابیت و به یاد ماندنی شدن شخصیت جیمز باند می شود موجود است: سبک معرفی بازیگران و موسیقی متن، شخصیت شرور و باهوش فیلم، سردسته جذاب تبهکاران با کلاه لبه دار، انواعی از زنان زیبا و دلفریب، اقلام و گجت های کمکی فراوان و البته شان کانری در نقش جیمز باند. این فیلم حتی دیالوگ های داشت که برای همیشه ماندگار شده و وارد فرهنگ عامه گردید. فیلم سرگرم کننده «پنجه طلایی» یک تریلر جاسوسی خوش ساخت است که به خاطر سبک خاصش در طراحی لباس و دکور در تاریخ سینما جاودانه شد و کمتر فیلم دیگری در این فرانچایز توانست به کیفیت آن نزدیک شود.

۲- لبوفسکی بزرگ (۱۹۹۸)

فیلم های برادران کوئن در اصل خود دو چیز را به تصویر می کشند: عناصری از سبک فیلم های نوآر و شوخی های عجیب و غریب. اولین فیلم آن ها با عنوان «خون ساده» (Blood Simpl) یک تریلر جنایی به سبک هیچکاک بود که تاکنون در میان آثار این دو برادر به عنوان اثری متفاوت باقی مانده است. فیلم بعدی آن ها، «بزرگ کردن آریزونا» (Raising Arizona) داستان دیگری در مورد ارتکاب ناموفق جرم بود اما از لحاظ مضمون تفاوت بسیاری با اولین اثر آن ها داشت: کمدی عجیب و غریب. اگر چه این فیلم نیز مانند فیلم اول این دو برادر فیلمی قوی شناخته می شود اما هر یک به دلایلی متفاوت جزو بهترین آثار آنان به شمار می آیند. این دو به استفاده از مضامین متفاوت دو فیلم اول خود در تمام دوران فعالیت فیلمسازی شان ادامه دادند اما تنها یک فیلم توسط این دو برادر ساخته شده که عناصری از هر دو فیلم اول را در خود داشت و آن هم «لبوفسکی بزرگ» (The Big Lebowski) بود.

جوئل و اتان کوئن از شوخی و سبک انتقادی خاص خود برای حمله کردن به عناصر ثابت ژانر نوآر به منظور ساخت یک داستان ترسناک در مورد اشتباه گرفتن اشخاص و گم شدن یک دختر استفاده کردند. جف بریجز در این فیلم نقش شخصیت «دود» را بازی می کند، یک بازنده دوست داشتنی که همیشه دوست دارد بولینگ بازی کند هر چند هیچوقت او را در حال انجام این کار نمی بینیم. از علاقه ای مفرط دیگر او به نوشیدن مشروبات روسی و دود کردن مقداری ماریجوانا می توان اشاره کرد. او به یکباره از سبک زندگی صلح آمیز و بدون دردسرش تخطی می کند و این کار اوضاع بسیار پیچیده ای را برای او رقم می زند. جذاب ترین و سرگرم کننده ترین جنبه این فیلم بازی بی نقص جف بریجز است.

او چنان خونسرد و بی تفاوت است که هیچگاه برای رمزگشایی از مخصمه ای که در آن گرفتار شده از جایش بلند نمی شود و شخصیت او ننگی برای آن کارآگاهان خصوصی است که سال ها همفری بوگارت با ایفای نقش آن ها مخاطبان را سرگرم کرده و خود را به شهرت و ثروتی غیرقابل توصیف رساند. در تمامی آن فیلم های رازآلود سیاه و سفید به شخصیت های اصلی نگاه می کردیم تا رازها و اسرار موجود را کشف کند و همزمان به خود خواهیم گفت: «اوه پسر. از این یکی چطور جان سالم بدر می بره؟!». اما در «لبوفسکی بزرگ» با دیدن شخصیت اصلی از خود خواهیم پرسید: «چطور این پسر به همچین مخمصه ای افتاد، تمام چیزی که اون می خواست یه قالیچه نو بود!». راجر ایبرت، منتقد افسانه ای سینما درباره این فیلم چنین گفت: «لبوفسکی بزرگ در مورد یک ایده است نه یک داستان».

۱- مهاجمان صندوق گمشده (۱۹۸۱)

استیون اسپیلبرگ با ساخت فیلم هایی مانند «آرواره ها» (Jaws) و «برخورد نزدیک از نوع سوم» (Close Encounters of the Third Kind) در دهه ۱۹۷۰ نشان داد که هم یک داستان سرای بااستعداد است و هم در باکس آفیس معجزه می کند. بدین ترتیب او با اعتماد به نفسی بالا و جاه طلبی بیشتر از گذشته وارد دهه ۱۹۸۰ شد و از خیال خود برای ساخت فیلمی در مجموعه جیمز باند سخن گفت. او در این مورد با بهترین دوستش، جرج لوکاس صحبت کرده و لوکاس پروژه ای بسیار بهتر به او پیشنهاد کرد. این پروژه سینمایی همان فیلم «مهاجمان صندوقچه گمشده» (Raiders of the Lost Ar) بود؛ یک فیلم ماجراجویانه که از همان ابتدا کرد جذابیت خود را به اثبات رسانده و اکنون پس از اتمام سه گانه ای جذاب و فراموش نشدنی، قرار است قسمت چهارم آن نیز ساخته شود.

در ابتدا قرار بود نقش اصلی فیلم (ایندیانا جونز) به تام سلک داده شود اما خیلی زود مشخص شد که تنها بازیگری که می تواند این شخصیت را به عالم سینما بشناساند هریسون فورد است و بس. شاید فورد بازیگری باشد که نمی توان او را در کاراکتری های متفاوت دید و نقش هایش به نحوی تکراری و کلیشه ای هستند اما گسی نمی تواند قدرت ستارگی او را نادیده بگیرد. او شخصیتی مانند استیو مک کویین در آن دوران داشت، هر دو خوش چهره و شیک پوش بودند با شخصیت های زمخت و سرسخت و این ویژگی ها همان چیزهایی بودند که شخصیت ایندیانا جونز به آن ها نیاز داشت. بدین ترتیب این شخصیت ماندگار و جذاب با یک کلاه فدورا، یک خورجین و یک تازیانه ساخته شد و مخاطبان فیلم های ماجراجویانه را شیفته خود ساخت. چیزی که این فیلم را سرگرم کننده می سازد این است که «مهاجمان صندوق گمشده» هیچگاه از ادای احترام به سریال های دهه ۳۰ و ۴۰ که الهام بخش این داستان بودند ابایی ندارد.

بسیاری از ما بازیگری در هالیوود را رویایی ترین شغل جهان می دانیم. آن طور که ما می بینیم، بازیگران هالیوود برای جا زدن خود به جای شخصیت های فیلم مبالغ هنگفتی دستمزد دریافت می کنند، هزاران طرفدار در سراسر دنیا برای آن ها هورا می کشند و دریافتی آن ها به حدی است که می توانند چندین سال استراحت کرده و ولخرجی کنند.

به گزارش مووی مگ به نقل از روزیاتو، اما در کنار این موضوعات ظاهراً خوشایند، حالت های ناخوشایندی نیز وجود دارد. برای مثال این که دائماً تحت نظر پاپاراتزی ها باشید، در مورد رنگ لباس تان یا نوشته روی آن مجبور به پاسخگویی به رسانه ها شوید و این که خصوصی ترین مسایل زندگی تان و بویژه روابط عاشقانه شما همیشه نقل محافل رسانه ای باشد بسیار ناخوشایند است.

این شرایط چنان آزار دهنده است که اگر جلب توجه کردن و در کانون حرف و حدیث رسانه ای بودن را نمی پسندید به هیچ عنوان نباید به سراغ بازیگری بروید. اما واقعیت این است که هنر بی نقص تنها از طریق رنج کشیدن میسر می شود و بسیاری از بازیگرانی که در ادامه به آن ها اشاره شده از طریق همین رنج کشیدن سهمی بزرگ در تولید برخی از بهترین فیلم های تاریخ سینما داشته اند. همه می دانند که کار کردن روی فیلم مبتنی بر ساعت ها کار خسته کننده در طول روز و برداشت های تکراری فراوان است اما برخی از بازیگران شرایطی را در حین فیلم برداری تجربه کرده اند که نه تنها به کاری خوشایند و دوست داشتنی نمی ماند بلکه به یک شکنجه طولانی و بسیار دردناک شبیه است.

این بازیگران شرایطی را تحمل کرده اند که یک فرد عادی با دیدن آن ها خیلی زود ترجیح می داد این حرفه را رها کند. می توانید آن ها را دیوانه بخوانید اما تعهد بازیگری و هنری چیزی است که باعث شده این بازیگران در حین فیلمبرداری یک فیلم خاص شرایطی مانند یک شکنجه واقعی را تحمل کرده و البته در نهایت پاداش آن را نیز دریافت کنند.

۶- جاش برولین و جیک جیلنهال در «اورست»

داستان فیلم «اورست» (Everest) که در سال ۲۰۱۵ ساخته شد بر مبنای یک اتفاق واقعی و هولناک است که البته بر اتفاقی که برای یک گروه کوهنوردی در سال ۱۹۹۶ رخ داد کمی جنبه های دراماتیک اضافه شده است. بیش از دو سوم صحنه های فیلم در اورست فیلم برداری شده و فیلم برداری آن به همان اندازه که در فیلم می بینید خطرناک بوده است. اورست کوهی است که بسیاری از کسانی که تلاش می کنند آن را فتح کنند را با مرگ تنبیه می کند. تنها در سال ۲۰۱۷ و در عرض یک هفته، ۴ کوهنورد هنگام تلاش برای قتح قله اورست جانشان را از دست دادند. برای بازیگرانی مانند جاش برولین و جیک جیلنهال نیز که نقش های اصلی فیلم بالتازار کورماکور را بازی می کردند، بازی در «اورست» تجربه ای زجرآور و هولناک بود.

دمای هوا در طول روز ۳۰ درجه زیر صفر بود و بازیگران همواره با سطح پایین اکسیژن در ارتفاع دست و پنجه نرم می کردند و در طول شب نیز در چادرهایی کوچکشان از سرما بلرزند. جاش برولین در مورد تجارب هولناک خود هنگام فیلم برداری این فیلم چنین می گوید:«با خود می گفتم، خب دارم یخ می زنم و برای سه روز پاهایم را حس نمی کردم و دیگر مغزم کار نمی کرد. اما این همان چیزی بود که کورماکور به دنبال آن بود». کورماکور نیز در مورد صحبت های برولین چنین می گوید:«کاملاً درست می گوید هیچ چیز برای کارگردان بهتر از یک بازیگر عصبانی نیست. در واقع از این شرایط می توانیم بهترین نقش آفرینی ها را بیرون بکشیم. بازیگران بهترین بازی هایشان را ارائه می دهند زیرا می خواهند از این مخمصه خلاص شوند».

۷- تیپی هدرن در «پرندگان»

همیشه گفته شده که آلفرد هیچکاک در مورد بازیگران زن فیلم هایش بسیار سختگیر و بیرحم بوده است. در این میان کمتر بازیگر زنی در فیلم های او، آنچه که بر سر تیپی هدرن در فیلم «پرندگان» (The Birds) در سال ۱۹۶۳ آمد را به خود دیده است. تیپی هدرن در کتاب زندگینامه خود ادعا می کند که دردسرهای او در این فیلم زمانی آغاز شد که آلفرد هیچکاک در مسیر رفتن به محل فیلمبرداری و در لیموزین خود سعی داشت به او تجاوز کند. به ادعای هدرن، وقتی که او درخواست برقراری رابطه جنسی از جانب هیچکاک را رد کرد، کارگردان مشهور تاریخ سینما نسبت به او سرد شد، به طوری که در صورت مشاهده هدرن در حال صحبت کردن با مردی دیگر در محل فیلمبرداری بسیار بداخلاق و سختگیر می شد.

هدرن می گوید که درخواست های نامشروع و رفتارهای تحریک آمیز هیچکاک ادامه داشته و او همچنان به مخالفت های خود ادامه می داد تا این که اوضاع بسیار ترسناک شد. در صحنه مشهور فیلم که در آن پرندگان به هدرن حمله می کنند، قرار بود از پرندگان مکانیکی استفاده شود اما هیچکاک تصمیم گرفت که از پرندگان واقعی استفاده کند. هدرن در کتاب زندگینامه خود این سکانس را چنین تشریح می کند:«جعبه هایی پر از کلاغ، مرغ دریایی و کبوتر بود که آموزش دهندگان پرندگان در حالی که دستکش هایی تا شانه پوشیده بودند آن ها را به سمت من پرت می کردند، یکی بعد از دیگری به مدت یک هفته».

سختی این سکانس باعث شد که هدرن دچار ناراحتی عصبی شده و پزشک به او دستور داد که مدتی استراحت کند اما هیچکاک مخالفت کرد. «هیچکاک گفت، او نمی تواند به مدت یک هفته استراحت کند، ما کسی دیگر برای فیلم برداری نداریم. و دکتر گفت: می خواهی چیکار کنی؟ او را بکشی؟». هدرن ادعا می کند که هیچکاک زندگی حرفه ای او را با این سکانس نابود کرده است اما می گوید که خیلی وقت پیش او را بخشیده زیرا نمی خواسته که زندگی اش را بخاطر این کارگردان نابود کند.

۸- تمامی بازیگران «تایتانیک»

بیلی زین در مصاحبه ای کوتاه شرایط بازیگران در فیلم «تایتانیک» (Titanic) را بسیار سخت و بغرنج توصیف می کند. سبک سختگیرانه کارگردانی جیمز کامرون در ترکیب با شرایط بسیار چالش برانگیز فیلم باعث شده بود که وی بخواهد فاجعه غرق شدن این کشتی را به شیوه ای بسیار واقع گرایانه و ملموس بسازد و همین امر باعث شده بود که بسیاری از بازیگران فیلم از لحاظ روحی و جسمی به آخر خط رسیده بودند. راسل کارپنتر، مدیر فیلم برداری در این باره چنین می گوید:«با خودم گفتم، خب، من خودم را خواهم کشت. نمی توانستم به مکزیک فرار کنم زیرا از قبل آنجا بودم». وسواس و توجه دیوانه وار کامرون به جزییات و تحمل نکردن رفتارها و شرایطی که با خواسته های او مطابق نیست باعث شده بود که شرایط برای بازیگران و دیگر اعضای تیم تولید غیرقابل تحمل شود.

وقتی که بازیگران مجبور شدند نیمی از سکانس های فیلم را در هوای بسیار سرد و با لباس های خیس بازی کنند، شرایط برای آن ها بسیار بدتر و غیرقابل تحمل تر نیز شد. زخمی شدن بازیگران دیگر به یک امر عادی تبدیل شده بود و کیت وینسلت نیز دچار سرمازدگی شدید شد. اما بدترین اپیزود رنج آور برای شب آخر فیلم برداری نگه داشته شده بود. در طی جشنی که به افتخار بازیگران و اعضای تیم تولید فیلم در شب آخر ترتیب داده شده بود، یکی از اعضای ناراضی و عصبانی گروه تولید در سوپی که برای جشن آماده شده بود مقدار زیادی مواد توهم زا ریخت که ۸۰ نفر را به بیمارستان فرستاد و مقصر ماجرا نیز هیچگاه شناسایی نشد.

۹- آرنولد شوارتزنگر در «غارتگر»

فیلم ترسناک علمی- تخیلی کلاسیک «غارتگر» (Predator) یکی از بهترین و بی نقص ترین فیلم ها در ژانر خود است اما ساخت این فیلم به خصوص بعد از اخراج ژان کلود ون دام که قرار بود نقش اول فیلم را بازی کند و در ادامه طراحی مجدد و کامل این هیولا را در پی داشت بدون دردسر نبود. این تاخیرها باعث شد که تا پایان مهلت تعیین شده برای اتمام فیلم تنها نیمی از صحنه ها فیلم برداری شود و همین موضوع باعث گردید که استودیو سازنده، کارگردان را تهدید به لغو کامل پروژه نماید. در این میان، تصمیم جان مک تیرنان، کارگردان فیلم برای فیلم برداری در گرما و شرجی تابستان در آمریکای مرکزی بر پیچیدگی ماجرا افزود.

لازم به گفتن نیست که طولانی تر شدن زمان فیلمبرداری شرایط را از قبل برای بازیگران و دیگر عوامل تولید فیلم سخت و غیرقابل تحمل کرده بود. اما شرایط برای آرنولد شوارتزنگر بیش از دیگران دشوار بود و البته هیچ ارتباطی با گرما نیز نداشت. صحنه های مربوط به شب که وی در آن ها بدن خود را با گل و لای فراوان می پوشاند باعث شده بود که دمای بدن او به شدت کاهش یافته و دچار سرمازدگی شود. این شرایط به مدت ۳ هفته ادامه داشت و چنان فشار روحی و جسمی به شوارتزنگر تازه کار وارد شده بود که وی به مشروبات الکلی پناه برد. کوین پیتر هال نیز مشکل بزرگی با لباس مخصوص غارتگر داشت که باعث شده بود در طی صحنه های درگیری، ضرباتی را ناخواسته به صورت شوارتزنگر وارد کند و از آن بدتر این که فرماندار آینده کالیفرنیا با مسمومیت غذایی نیز روبرو شد.

یکی از ویژگی های دوست داشتنی سینما ارزش سرگرم کننده بودن صرف آن است. قرار نیست هر فیلمی که در صنعت سینما ساخته می شود معنای عمیقی داشته باشد یا مسیر زندگی شما را تغییر دهد.

به گزارش مووی مگ به نقل از روزیاتو، در ادامه این مطلب می خواهیم شما را با فیلم هایی آشنا کنیم که تماشای آنان لذت بخش و سرگرم کننده است. یک فیلم سرگرم کننده می توانند در ژانرهای مختلفی باشد؛ از کمدی های تاریک تا تریلرهای جنایی ساده.

تمامی این فیلم ها علیرغم تفاوت های ژانری و داستانی خود در یک مورد اشتراک دارند و آن هم این است که بسیار سرگرم کننده بوده و بارها و بارها می توان آن ها را تماشا کرد و لذت برد. این سرگرم کننده بودن می تواند به دلایل متعددی باشد: دیالوگ های جذاب، شخصیت های بیاد ماندنی یا داستان جذاب و سرگرم کننده و یا همه آن ها. این شما و این هم ۱۰ مورد از دوست داشتنی ترین و سرگرم کننده ترین فیلم های تاریخ سینما.

۱۰-گرگ وال استریت (۲۰۱۳)

فیلم کمدی جنایی زندگینامه ای «گرگ وال استریت» (The Wolf of Wall Street) بسیار سرگرم کننده، پر از فحاشی های جذاب و مملو از بازی های خیره کننده است. شخصیت لئوناردو دی کاپریو مرکزیت اصلی داستان است که هیچگاه در نشان دادن تنفرانگیز بودن شخصیت خود و همچنین زندگی رقت انگیزش کم نمی گذارد. شاید بتوان این نقش آفرینی را بعد از نقش او در فیلم «از مرگ بازگشته» (The Revenant) بهترین بازی دی کاپریو دانست. در این فیلم، اسکورسیزی از بازیگر نقش اول خود چیزهایی می خواهد که از هر بازیگری برنمی آید؛ از دیالوگ های مهیج طولانی تا نمایش های خنده دار تحت تاثیر مواد مخدر.  اتفاقاتی که در فیلم می افتد چنان سرگرم کننده هستند که خیلی زود فراموش می کنید در حال تماشای یک فیلم زندگی نامه ای هستید.

این فیلم چنان سرگرم کننده و هنرمندانه ساخته شده که کسی باور نمی کند کارگردان آن هنگام ساختش بیش از ۶۰ سال سن داشته است. تماشای این فیلم سرگرم کننده باعث می شود به این نتیجه برسید که سبک فیلمسازی استادانه اسکورسیزی هنوز هم زیبایی و جذابیت خود را از دست نداده است.

۹- قاپ زنی (۲۰۰۰)

گای ریچی که بعد از ساخت فیلم «قفل، انبار و دو بشکه باروت» (Lock, Stock and Two Smoking Barrels) در سال ۱۹۹۸ توانسته بود لقب کوئنتین تارانتینوی بریتانیا را بدست آورد، تصمیم گرفت که یک فیلم جنایی دیگر را در شهر لندن بسازد که شباهت هایی با فیلم معروفش داشته باشد اما این بار بسیار بهتر و بزرگ تر از فیلم اول. نتیجه این تلاش ها فیلم «قاپ زنی» (Snatch) بود، یکی از معدود فیلم هایی که می توانید بارها و بارها آن را دیده، دیالوگ های آن را بازگو کرده و از تماشای آن لذت ببرید.

به لطف داستان گسترده اما تروتمیز و مرتب، دیالوگ های بامزه و هوشمندانه و ترکیبی از بهترین و مناسب ترین بازیگران برای هر شخصیت، از جمله بنیسیو دل تورو، برد پیت، جیسون استاتهام، استفن گراهام، وینی جونز و البته دنیس فارینا، فیلم «قاپ زنی» یکی از سرگرم کننده ترین فیلم هایی است که تاکنون دیده اید.

نکته جذاب و دوست داشتنی در مورد شخصیت های این فیلم این است که هر کدام از آن ها فرصت کافی برای بازی در مقابل دوربین و روایت داستان خود دارند و هیچ یک از آن ها در سایه قرار نمی گیرد. از نقاط قوت دیگر فیلم می توان به سبک خاص و موزیک ویدیویی ریچی در کارگردانی اشاره کرد که فضای تاریک و آلوده دنیای زیرزمینی و پر از جرم و جنایت داستان را به خوبی به تصویر می کشد بدون این که جدیت داستان بیش از حد باشد. شاید بار اولی که این فیلم سرگرم کننده را تماشا می کنید، درک تمامی داستان، اعم از شخصیت ها، اتفاقات و دیالوگ ها، برایتان دشوار باشد اما همین مسئله نیز خود یکی از دلایل جذابیت فیلم گای ریچی است.

۸- نیش (۱۹۷۳)

در دهه ای پر از فیلم هایی که مقادیر اندکی از خونریزی و کشتار را به نمایش می گذاشتند، کلیت ژانر جنایی به سرعت در حال تکاملی بود که آن را به سطحی جدید از افراط گرایی می رساند اما در سال ۱۹۷۳ فیلمی جذاب، سرگرم کننده و با داستانی لطیف در مورد بزهکاری بدون خشونت ساخته شد که بار دیگر جرج روی هیل را در مقام کارگردان با پل نیومن و رابرت ردفورد در مقام بازیگر همراه ساخت. این سه قبلاً نیز در فیلم «بوچ کاسیدی و ساندنس کید» (Butch Cassidy and the Sundance Kid) همکاری موفقی را با هم انجام داده بودند. این فیلم سرگرم کننده با عنوان «نیش» (The Sting) یکی از زیباترین فیلم های مربوط به بزهکاری سبک و بدور از خشونت و خونریزی است که همه و بخصوص مخاطب را گول می زند.

کشش و ترکیب دوست داشتنی نیومن و ردفورد نقش مهمی در سرگرم کنندگی فیلم دارد به طوری که هیچ کدام از آن ها قصد تحت تاثیر قرار دادن بازی دیگری یا در سایه قرار دادن آن را ندارد. معمولاً هر گاه دو ستاره هم تراز در یک فیلم در کنار یکدیگر قرار می گیرند سعی می کنند بر بازی دیگری تاثیر بگذارند اما نیومن و ردفورد چنان با هم همکاری می کنند که نمی توان بازی یکی را ذره ای برتر از دیگری دانست و این موضوع زیبایی بازی ها و داستان را دوچندان می کند. بازی هر یک از آن ها به تنهایی نیز خیره کننده است که به تولید شخصیت های دوست داشتنی برای مخاطب منجر می شود. نباید از بازی بی نقص رابرت شاو در نقش رییس جنایت کار ایرلندی و دشمن دو شخصیت اصلی داستان گذشت.

او سکانس های زیادی در اختیار ندارد اما در همین مدت کوتاه حضور در جلوی دوربین نیز توانسته حس واقعی یک رییس مافیایی شرور را به بیننده القا کند. این فیلم سرگرم کننده حاوی پیامی عمیق یا فوق العاده نیست اما یکی از سرگرم کننده ترین و جذاب ترین فیلم های تاریخ سینماست. این فیلم هر آنچه که از یک فیلم با داستانی در مورد بزهکاری بخواهید در خود دارد: سبک خاص، شخصیت دوست داشتنی، خوشمزگی و البته موسیقی متنی فراموش نشدنی. می توانید در طول یک روز چند بار این فیلم را تماشا کنید اما همچنان از تماشای آن لذت ببرید.

۷- شمال از شمال غربی (۱۹۵۹)

فیلم «شمال از شمال غربی» (North by Northwest) چهارمین و آخرین همکاری کری گرانت و آلفرد هیچکاک بود که می توان آن را بهترین و به یادماندنی ترین همکاری این دو نیز دانست. در این فیلم بار دیگر شاهد همان بن مایه امتحان شده و قابل اعتماد سبک فیلم سازی آلفرد هیچکاک هستیم که از آن با عنوان «مرد اشتباهی» یاد می شود، با داستانی بسیار پیچیده و لایه لایه که رفته رفته به نقطه ای می رسد که به یک خودمسخرگی تبدیل می شود. حتی نویسنده فیلم نامه این فیلم سرگرم کننده، ارنست لمن، گفته که در آن دوران می خواسته نمایشنامه ای بنویسد که پایانی بر فیلم سازی آلفرد هیچکاک باشد.

کری گرانت در این فیلم سرگرم کننده یک شخصیت هجوآمیز اما دوست داشتنی به نام راجر ثورن هیل را به تصویر می کشد، مردی معمولی که در یک سری سوء تفاهم بسیار پیچیده و برنامه ریزی شده گرفتار می شود. بازی گرانت در «شمال از شمال غربی» یکی از بهترین بازی های اوست به نحوی که به سادگی می توانست نقش جیمز باند را بازی کند، مجموعه فیلم هایی که بسیاری از خلاقیت های خود را مرهون این فیلم هیچکاک هستند. این فیلم که پر از صحنه های هیجان انگیز و دیدنی است، از صحنه هواپیمای سمپاش گرفته تا اوج فیلم در کوهستان راشمور، فیلمی است که الهام بخش فیلم های بسیاری بوده و بسیاری از فیلم ها با ادای احترام و ارجاع به این فیلم ساخته شده اند.

۶- خوب، بد، زشت (۱۹۶۶)

در اینجا یکی از نه تنها یکی از نامزدهای سرسخت بهترین وسترن اسپاگتی تاریخ سینما بلکه یکی از بهترین فیلم های تمام دوران را داریم. سرجیو لئونه در طول دوران فعالیت خود ۵ فیلم وسترن ساخت و «خوب، بد، زشت» (The Good, the Bad and the Ugly) همواره به عنوان شاهکار وی شناخته می شود، هر چند نمی توان خلاقیت ها و مهارت کارگردانی او در فیلم های «روزی روزگاری در غرب» (Once Upon a Time in the West) و «روزی روزگاری در آمریکا» (Once Upon a Time in America) را نادیده گرفت که هر کدام می توانستند جایی در این فهرست داشته باشند. شاید بتوان گفت که بهترین نمونه هماهنگی بین صحنه و موسیقی در این فیلم سرگرم کننده ارائه شده است، جایی که موسیقی خیال انگیز و فراموش نشدنی انیو موریکونه به فیلم لئونه کیفیتی بسیار هیجان انگیز می بخشد.

هر قطعه از موسیقی که در این فیلم می شنوید به جای خود یک دستاور بزرگ محسوب می شود و لئونه نیز بخوبی می دانسته که چه هنگام و چطور از هر یک از این آهنگ ها برای بهبود فیلم خود استفاده کند بدون این که برای جلب مخاطب به آن نیاز داشته باشد، تله ای که بسیاری از کارگردانان هنگام همکاری با یک آهنگساز بزرگ در آن گرفتار شده اند.

کلینت ایستوود یک خداحافظی بی نظیر با شخصیت نمادین مردی بدون نام انجام می دهد در حالی که لی ون کلیف توانسته نقش یکی از بیرحم ترین شخصیت های منفی تاریخ سینما را با زیبایی و خلاقیتی غیرقابل وصف به تصویر بکشد. اما شخصیتی که با اختلافی بسیار زیاد این فیلم را به تسخیر خود در می آورد الی والاش است که در فیلم نقش شخصیت زشت، توکو رامیرز، را بازی می کند، مردی کثیف و بدذات که همزمان دوست داشتنی است.

از هر جنبه ای که به نقش آفرینی او نگاه کنید چاره ای جز تحسین او ندارید؛ او بی سواد و غیرمتمدن است اما هوشی فریبنده دارد و او تمامی این ویژگی ها را در صحنه های مختلف مانند صحنه مشهور وان حمام نشان می دهد. فراموش کردن چنین نقش آفرینی تحسین برانگیزی بسیار سخت است. هر عنصری که در فیلم سرگرم کننده لئونه وجود دارد با موسیقی و بازی های بازیگران، فیلم برداری، تدوین، لوکیشن های مسحور کننده و فیلم نامه هماهنگ است.

فیلم نامه ساختاری اپیزودیک دارد که تمامی سکانس های فیلم را فراموش نشدنی می سازد اما هیچگاه رشته کلیت داستان از دست نمی رود که اصل آن تلاش برای بدست آوردن یک گنج پنهان است. تمامی عناصر فیلم چنان هماهنگی با هم دارند که تماشای «خوب، بد، زشت» یک تجربه جذاب و سرگرم کننده بوده و می توانید بارها و بارها این فیلم را دیده و همچنان از آن لذت ببرید.